Eskiden de yazardım. Öncelikle eski yazdıklarımı yüklüyorum: HAYATIN KENDİSİNDEN KAÇMAK – 03.01.2012 Hayatından kendisinden korktuğunuzu nereden anlarsınız? Uzun yıllar boyu mutluydum. Ertesi gün uygulayacak bir planım olduğu için… Planlarım vardı ve bana bağlıydı. Üniversite yıllarında sorumluluklarımı dilediğim gibi sınırlayarak yerine getirebilmek benim elimdeydi. Kime ne canım not benim notum okul benim okulum. İster ertelerim, ister az, ister çok çalışırım. Kimseye hesap vermek zorunda değilim nasılsa… Okuldan 6 yılda mezun oldum. Ortalama da böyleydi, ben de sanırım bitsin istememiştim. Sonra biraz kendi başımıza iş yapalım dedik. Parasına alamadık bilmem ne! Amman bana ne dedim ben şöyle ayın 1’inde trink diye maaş yatıran bir iş bulayım kendime. Tam 10 yıl o işte tıkıldım kaldım. Ertesi gün gidecek bir işim çok şükür ayın başında yatan düzenli bir maaşım vardı. O yıllarda öyle bir tatminsizlik hâkimdi ki sormayın: Bu arada bir mesleki yüksek lisans, bir de işletme yüksek lisansı yaptım. Yuh! Akademisyen mi olacağız? Şimdi düşünüyorum da hep kaçmışım. İşim vardı güya çalışıyordum ama okul yıllarındaki sorumsuzluğum hiç bitmesin istemişim. Yıllar boyu aybaşındaki maaşa tav olmayan ve kendi işini kuran oturtan arkadaşlarıma imrendim. Sonra birisi geldi şöyle yaparız, bunu veririz, bunu yaparız diye benim geriye kalan yarım aklımı da çeldi. 1,5 yıllık bir işkence huzursuzluğu yaşaadım: Yok iş alacağız, aldık mı almak üzere miyiz? Amanın da amanın yine zarar ayyy yok kar anam benim bu ay da zarar! Dayansaydım ve kalsaydım, paralı ve huzursuz veya parasız ve huzursuz olacaktım. Sonuçta huzursuz olacaktım. Rutin = Huzur mudur? Yoksa rutin size batar mı? Ya da yaş dönemlerimize göre rutin bize farklı yüzlerini mi gösterir? Bilmiyorum bilemiyorum. Kaybedince anlıyorsun. Hayat bana nasıl davranıyor cömert ve istersem onu mu veriyor? Yoksa huzursuzluğumu mu besliyor. Ya da ben huzursuz olduğum için hayatın isteğime göre sunduğu yaşamları boka mı çeviriyorum? Şimdi rutini istiyorum. Sanırım bundan sonraki yaşantımda rutin, kurumsal, güvenli işimi geri istiyorum. Yalnız bir şartım var. İşimde kariyer de yapabileyim ve tatminsiz kalmayayım. Özenmeyeyim ona buna. Başarılı olduğumu hissedeyim. Ne olur… Yalvarırım…